Władysław Broniewski (1897–1962) to jeden z najwybitniejszych polskich poetów XX wieku, którego życiorys stanowi wierne odbicie burzliwej i trudnej historii Polski. Był nie tylko twórcą liryki rewolucyjnej i patriotycznej, ale także żołnierzem walczącym o niepodległość ojczyzny.
Urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku, w rodzinie o silnych tradycjach niepodległościowych. Już jako gimnazjalista zaangażował się w tajną działalność. W 1915 roku, mając zaledwie 17 lat, przerwał naukę i wstąpił do Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego. Brał czynny udział w I wojnie światowej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej (1919–1921). Za niezwykłe męstwo na polu walki został czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych oraz najwyższym polskim odznaczeniem wojskowym – Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari.
W dwudziestoleciu międzywojennym Broniewski oddał się pracy literackiej i redakcyjnej. Jego poezja z tego okresu charakteryzowała się głęboką wrażliwością społeczną. Stawał w obronie najuboższych i wyzyskiwanych robotników, co wiązało się z jego radykalnymi, lewicowymi poglądami. Mimo częstych konfliktów z ówczesną władzą i aresztowań za przekonania polityczne, w obliczu zbliżającego się zagrożenia ze strony hitlerowskich Niemiec bez wahania stanął w obronie państwa. W kwietniu 1939 roku napisał jeden ze swoich najsłynniejszych wierszy – „Bagnet na broń” – wzywający cały naród do zbrojnego oporu.
Po agresji sowieckiej na Polskę w 1939 roku Broniewski znalazł się we Lwowie. W styczniu 1940 roku został aresztowany przez NKWD i spędził 19 miesięcy w ciężkich sowieckich więzieniach, w tym na słynnej moskiewskiej Łubiance. Wolność odzyskał dopiero na mocy układu Sikorski-Majski w 1941 roku. Natychmiast wstąpił do formującej się w ZSRR Armii Polskiej gen. Władysława Andersa. Wraz z wojskiem polskim przeszedł cały szlak przez Bliski Wschód – Irak, Iran, aż do Palestyny, pracując w wydziałach prasowych i kulturalnych armii.
W 1945 roku powrócił do zrujnowanej Polski. Jego powojenne losy były niezwykle skomplikowane. Z jednej strony był fetowany przez władze komunistyczne jako wielki poeta narodowy, z drugiej – starał się zachować wewnętrzną niezależność. Kategorycznie odmówił między innymi napisania słów do nowego hymnu państwowego na zlecenie Bolesława Bieruta. Ostatnie lata życia poety naznaczone były głęboką osobistą tragedią po przedwczesnej śmierci jego ukochanej córki, Joanny (Anki), której poświęcił przejmujący cykl trenów. Zmarł 10 lutego 1962 roku w Warszawie.
Władysław Broniewski pozostaje w pamięci jako twórca o niezwykłej sile wyrazu, który łączył bunt z głębokim, żołnierskim patriotyzmem. Jego wierność Polsce, niezłomny hart ducha w sowieckich więzieniach oraz wybitny talent literacki sprawiają, że jest postacią uczącą młode pokolenia miłości do ojczyzny, odwagi cywilnej i wrażliwości na krzywdę drugiego człowieka.